Mostrando entradas con la etiqueta leyendas aragonesas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta leyendas aragonesas. Mostrar todas las entradas

13 feb 2011

O Gnomo III (Primera Parti)


O Gnomo  (Leyenda Aragonesa)
1863
III
As Mesachas d’o lugar bi heba cerca d’una hora que’n yeran tornando ta casa d’ellas. A zaguera luz d’o crepusclo se i heba esmorteixiu enta l’horizont, y a nueit prencipiaba a pretar-se de cada vegada más escura, quan Marta y Magdalena, enguiliando-se la una a l’atra y cadaguna per camín diferent, en salioron d’o lugar enta par d’a fuent misteriosa. A fuent manaba amagada dentre uns zinglos  cubilaus de verdín n’o fundo d’una larga  albarera. Dimpués de que se estioron amortando china-chana as remors d’o diya y ya no s’ascuitaba o luengo eco d’a voz d’os labradors que’n tornan como caballers n’as suyas chuntas cantando a lo compás d’o druecho qu’arrocian per a tierra; dimpués que se dixó de sentir o monotón rudio d’as esquellas d’o bistiar, y as voces d’os pastors, y l’escachilo d’os cochos qu’achuntan as capezas, y bandeyó en a torraza d’o lugar a zaguera campanada d’o tanyer d’oracions, reinó ixe duple y guallardo silencio d’a nueit y a soledat; silencio plen de gorgomentos extranios y leves que lo fan agún más perceptibles.

30 ene 2011

O Gnomo II (Segunda Parti)


O Gnomo  (Leyenda Aragonesa)
1863
II





Amán d’o lugar, y sobre un alt qu’ abocinaba a redolada, bi heba un antigo castiello albandonau per os suyos sinyors. As viellas, en as nueits de vilada, recentaban una historia rebutida de marabiellas amán d’os suyos fundadors. 

29 ene 2011

O Gnomo II (Primer Parti)


O Gnomo  (Leyenda Aragonesa)
1863
II
Marta y Magdalena yeran chirmanas. Popiellas deinde as primeras anyadas d’a suya nineza, viviban miseriosament a la uembra d’una  parienta d’a suya mai que las heba acullito per caridat, y que a cada inte lis feba  parar cuenta,  con os suyos mandatos y rebaxantz parolas, o peso d’o suyo beneficio. Tot pareixeba contrebuyir  a estreitar os lazos de carinyo dentre aquellas almas chirmanas, no soque per o vinclo de sangre, sino per os d’a miseria y a permenadura, y, sindembargo, dentre Marta y Magdalena existiban una  xorda  emulación, un secreto resapio que nomás poderba explanicar l’estudio d’os suyos caracters, tant de raso cuentrametius como os suyos tipos.

23 ene 2011

O Gnomo I (Segunda Parti)


O Gnomo  (Leyenda Aragonesa)
1863
I


O pastor, solenco y tresbatiu en ixa inmensidat, esnavesó asabelo d’horas sin trobar a salida, dica que en remataderas se trepuzó con a naixedura d’a manantía  qualo gorgomento heba sentíu. Iste manaba  d’o solau igual com’una fuent marabiellosa, con un blinco d’augua coronau de esbruma, que cayeba fendo una vistosa cataracta  y producindo un  rudioso sorol que s’aluenyaba  esbarando per d’entre as endrixas d’os catens. A lo suyo redol, se feban grans unas plantas no veyitas mai, con fuellas amplas y gordas las unas y finas y largas as atras igual como vetas flotants. Meyo amagaus dentre aqueras y humedas bosqueras discurreban unos seres extranios, metat hombres, metat reptils o as dos cosas de vez pos trasformando-se continament, a l’inte parellaban una mainada amorfa y chicorrona , y de sopetón en yeran  salamanquesas luminosas o flamas fugaces que danzaban en redonchels sobre a cospide d’o surtidor.

22 ene 2011

O Gnomo I (Primera Parti)

O Gnomo  (Leyenda Aragonesa)
1863
I

As mesachas d’o lugar tornaban d’a fuent con os suyos cantaros  n’a capeza, tornaban cantando y arregindo-sen y fendo un rudio y un estrapalucio que sólo podese contimparar-se a la goyosa pitra d’una bandada de gorroyas quan revolotian espesas como a piedra arredol d’a  candela d’un campanar.

En a banquillera d’a ilesia, y posau a lo piet d’un chinebro, i yera o tio Goyo. O tío Goyo yera o más viellet d’o lugar: en teneba circa de novanta navidatz, o pelo blango, o morro de risa, os uellos goyosos y as mans tremolosas.

19 ene 2011

A Campana de Uesca

A CAMPANA DE UESCA


Y  iste  don Remiro estié muit buen rey y muit francho a los fidalgos, de traza  que muitos d’os lugars d’o reino dio nobles y caballers; y per isto no lo precioron res, y faceban guerras dentre si mesmos en o reino y mataban y robaban a las chents d’o reino, y per o rei que non quereban cesar d'isto; y estié puesto en gran perplexidat cómo darba remeyo a tanta de perdición d’o suyo reino, y no osaba pas isto revelar a denguno.