Fa poquetz diyas he rematato
de leyer un libro que m’ha percutito guaire: No quereba dixar pasar l’enchaquia
de meter una dentrada remanent n’iste Bloc. O cabo y a la fin lo prencipié
ta charrar de Literatura, y demes temas
culturals. O títol d’o libro ye “O
Diyario d’Anne Frank”.
No ye un diyario usual. Ella vivié amagada en conchuntas
con ueito presonas mes -y medrana perén
a estar escubillatos- n’a parti posterior d’o edificio a on o suyo pai treballaba antis d’a ocupancia nazi d’Holanda. Astí continoron dos
anyadas y meya amagaus n’ixe cado -per estar chudigos totz
ells- dica que finalment, estioron delatatos y rendatos t’os alemans en l’estíu
de 1944, data ista, n’a que remata feriosament o suyo diyario.
Se tracta, pos, d’un diyario, ún d’una nina chudigo-alemana–Anne
Frank- de catortze anyadas a on ella plasmaba as suyas
permenaduras y deseyos, ixos que
no i trobaba con qui charrar.
Ista ye una nomes d’as
cartas que escribié Anne Frank n’o suyo diyario. Enfilada ta
Kitty,a suya prexinada amiga.
"Miercols, 5 de abril de 1944
Ta mía quiesta Kitty:Mientres muito tiempo m’he qüestionato ta qué contino estudeando; o remate d’a guerra ye tant remoto y tant irreal, tant poliu y marabielloso. Si a lo cabo de septiembre agún i semos en guerra, ya no i tornaré t’a escuola, y ye que no aimo estar rezagada per dos anyadas.
